Trivo Inđić: Predavanje u okviru ciklusa „Sećanja na rad Instituta“

Trivo Inđić diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, a magistrirao sociologiju. Od 1969. godine radio je kao asistent na Filozofskom fakultetu u Beogradu, odakle je 1975. godine izbačen iz političkih razloga zajedno sa još sedmoro profesora. Radio je kao istraživač u Zavodu za proučavanje kulturnog razvoja, Institutu za Evropske studije i Institutu za međunarodnu politiku i privredu. Od 1992. do 1994. godine bio je pomoćnik ministra za prosvetu i kulturu SR Jugoslavije, od 2001. do 2004. godine bio je ambasador u Španiji, a od 2004. do 2011. godine bio je savetnik u predsedničkom kabinetu Republike Srbije. Objavio je nekoliko knjiga i mnoštvo radova iz oblasti sociologije, društvene teorije i međunarodnih odnosa.

O ciklusu Sećanja na rad Instituta

Istorija Instituta za filozofiju i društvenu teoriju počinje sa neformalnim okupljanjem grupe univerzitetskih profesora kojima je od 1975. godine zvanično bio uskraćen rad na Univerzitetu. Ovu grupu sačinjavali su Zagorka Golubović, Trivo Inđić, Mihailo Marković, Dragoljub Mićunović, Nebojša Popov, Svetozar Stojanović, Ljubomir Tadić i Miladin Životić. Kao beogradski ogranak praxis filozofije, ova grupa predstavljala je važan deo intelektualnog, akademskog i političkog života u socijalističkoj Jugoslaviji. Dana 16. jula 1981. godine ova grupa profesora osniva Centar za filozofiju i društvenu teoriju u okviru postojećeg Instituta društvenih nauka, a 12. februara 1992. osamostaljivanjem Centra, Institut je dobio svoje sadašnje ime i status.

Ciklus Sećanja na rad Instituta ima za cilj da javnosti predstavi i približi događaje koji su doveli do osnivanja Instituta za filozofiju i društvenu teoriju, uticali na njegov razvoj, ali i da ih preispita iz današnje perspektive. Ovakav poduhvat ne treba shvatiti kao puku automemorijsku refleksiju unutar jedne Institucije. Ne samo osnivači, već i brojni drugi istraživači Instituta bili su uticajne i društveno i politički angažovane ličnosti (poput Zorana Đinđića, Vojislava Koštunice, Vesne Pešić, Koste Čavoškog i mnogih drugih), i utoliko razvoj Instituta za filozofiju i društvenu teoriju predstavlja i svojevrsnu sliku istorije naših društveno-političkih prilika.