Tema prvog panela u sklopu konferencije „Uloga Praxis filozofije u kreiranju alternativa u prošlosti i savremenosti“ je suština „Praxis-a“, odnosno razotkrivanje i dekonstrukcija „imanentnog rascepa“ unutar socijalizma kao modernističkog i emancipatorskog projekta. To označava ne samo beskompromisnu kritiku staljinizma i sovjetskog dogmatskog, a samim tim i vulgarizovanog shvatanja Marksove misli, već pre svega bespoštednu i radikalnu kritiku svega postojećeg. U praksisovskom tumačenju, socijalizam prestaje biti „sistem“, okvir kroz koji režim ostvaruje svoju vlast, i postaje intelektualni prostor u kome filozofija nalazi svoj najsavršeniji izraz. Za predstavnike Praxis filozofije, socijalizam sam po sebi jeste kritika, kreativni „postupak“ u kome se svet filozofski promišlja i kritikuje. Drugim rečima, kritika postaje neotuđivi deo socijalizma. Stoga možemo reći da su, u praksisovskom shvatanju, socijalizam i filozofija u neraskidivoj vezi, spaja ih kritički i kreativni potencijal oličen u „mišljenju revolucije“.

Drugi panel bavi se značajem aktivizma i direktnog angažmana praksisovaca i ostalih njima bliskih intelektualaca. Ovaj angažman neuporediv je u modernoj istoriji (post)jugoslovenskog prostora. Od prvobitnog pokušaja da filozofskim sredstvima emancipuje jugoslovenski socijalizam, preko centralnog mesta u studentskim pobunama 1968. u Beogradu i Zagrebu, borbe za autonomiju univerziteta, pa sve do aktivnog učešća u događajima 1990-ih, praksisovci su punih četrdeset godina podražavali ulogu prosvećenog i angažovanog intelektualca. Njihov put od poslednjih ostataka slobodne i kritičke misli do vesnika katastrofe, i nazad, nezabeležen je primer angažovanosti filozofa i ostalih humanista kako na ovim prostorima, tako i mnogo šire.