Na primjeru romana Uhvati zeca književnice Lane Bastašić može se govoriti o načinu na koji (samo)manipulativni narativ onemogućava prevazilaženje traume i suočavanje sa sobom. Pripovjedačica odbija da se istinski suoči s traumama u toku svoga odrastanja u Bosni u toku rata devedesetih, što onemogućava da prevaziđe jaz između subjektivne i objektivne stvarnosti, koji dovodi do kognitivne disonance. U ovom djelu pokazuje se da je jezik sredstvo za održavanje moći, u onom slučaju u kom služi kao potreba da se zadrži idealizovana slika o sebi.
U zbirci kratkih priča Mliječni zubi tematizuju se traume u toku odrastanja u patrijarhalnoj kulturi nasilja, u kojoj se afirmiše snaga i negativni autoriteti, te potreba da se oni odbace kako bi dijete postalo autentična i zdrava ličnost. Priče su date iz tačaka gledišta djece koja nemaju verbalnu snagu da do kraja uobliče svoje traume, ali sama potreba da ih osvješćuju i da govore o njima stvara mogućnost da se od dezintegrisanog selfa stigne do vlastite cjelovitosti.

Ova djela Lane Bastašić bude potrebu za preispitivanjem jezika pomoću kog se oblikuju manipulativni i rigidni narativi, ali pokazuju da je jezik istovremeno i put ka dostizanju samosvijesti – kroz želju da se oblikuje vlastito iskustvo i da se komunicira sa sobom i s Drugim, kao suštinskom garancijom postojanja identiteta.

Milana Gajović (Cetinje, 1994) diplomirala je na Odsjeku za srpski jezik i južnoslovenske književnosti. Odbranila je diplomski rad na temu: Simboli u zbirci Tu sam, u tami N. Tadića. Završila je master studije na Filološkom fakultetu u Beogradu odbranivši master rad na temu: Odnos između ličnog i kolektivnog identiteta u djelima S. Valjarevića. Trenutno je doktorantkinja na Filološkom fakultetu u Beogradu i stipendistkinja Ministarstva prosvete, nauke i tehnološkog razvoja Republike Srbije. Objavila je više radova o književnim delima domaćih i stranih pisaca.