Suprotno ustaljenim predstavama, u antičkoj Grčkoj, a kasnije i Rimu, živele su žene koje su se isticale svojim obrazovanjem u toj meri da su neke od njih podučavale ne samo druge žene, već i muškarce. Iako malobrojne, pojedine među njima su rukovodile filozofskim školama, kao što je to bila Arete iz Kirene, dok su druge ubrajane među najznačajnije naučnice svog perioda, kao što je to bila Hipatija iz Aleksandrije. Posebno su se isticale i pitagorejke, a poznata su nam imena i drugih filozofkinja, kao i žena koje su, najverovatnije, bile članice zatvorenih društava ostrva Lezbos i Sparte. Iako ću u svom izlaganju govoriti prvenstveno o filozofkinjama, naučnicama i pesnikinjama, pokušaću da odgovorim i na opštija pitanja – naime, koje su žene uopšte mogle da budu privilegovane (budući da je obrazovanje bilo privilegija), kao i u čemu se sastojalo njihovo obrazovanje. Tražeći te odgovore, služiću se, pre svega, mada ne i samo, svedočanstvima grčkih i rimskih filozofa i doksografa. Neki od tih filozofa su, kako se čini, omogućavali ženama da studiraju zajedno sa svojim sugrađanima muškarcima, dok su drugi podsticali takve obrazovne prakse, smatrajući da i žene, poput muškaraca, imaju razvijen intelekt.

Tamara Plećaš je naučna saradnica Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Pretežno izučava stoičku, odnosno antičku grčku i helenističku filozofiju, kao i njihove recepcije. Osim filozofije, neobično mnogo voli more i mitološke priče.