U 20. veku je roman postao polarizovan, izmeđi tradicije “realizma” i “modernizma”. Kasnije teorijske i političke tendencije su napravile hijerarhiju između ovih tradicija, tvrdeći da je realizam inferiorniji u odnosu na realizam. Kao da je danas opšte mesto da su Džojs, Kafka i Prust važniji u pogledu ostvarivanja estetskih mogućnosti od Aragona, Gorkog ili T. Mana. Predavanje će kritikovati ovaj pristup, oslanjajući se na Lukačeve koncepte, naime, na njegov pojajm realizma, odnosno defetišizacije. Želim da doprinosim rehabilitaciji ove terminologije i estetskog pristupa, odnosno zalagaću se za niansiranije razumevanje književnosti kao društvenog proizvoda.