Ana Ilievska

Ime i prezime
Ana Ilievska

Afilijacija
American University of Beirut – Mediterraneo

Kratka biografija

Ana Ilievska je docentkinja Global Liberal Arts na American University of Beirut–Mediterraneo. Doktorirala je komparativnu književnost na University of Chicago (2020). Prethodno je bila Senior Research Fellow na bonnsko-kembridžkom projektu “Desirable Digitalisation,” a predavala je i na Stanford University kao Lecturer i Mellon postdoktorska stipendistkinja pri Stanford Humanities Center. Njeno istraživanje bavi se južnoevropskom i mediteranskom književnošću i mišlju s kraja devetnaestog i početka dvadesetog veka u odnosu na hegemoniju i modernost, sa posebnim interesovanjem za to kako književni i filozofski tekstovi mogu da osvetle savremene rasprave o tehnologiji i čoveku. Među njenim publikacijama su Humanism in the Age of AI (u pripremi za juni 2026), kao urednica; Pirandello and Alienation: Man, Modernity, Technology (2025), kao ko-urednica; antologija Contemporary Sicilian Poetry (2023), kao ko-urednica i prevoditeljka; Italian Perspectives on Artificial Intelligence (u pripremi za 2027), kao ko-urednica. Takođe je prevoditeljka knjige Webfare Maurizia Ferrarisa (2024) i Playlist for the Apocalypse Rite Dove (2024).

Apstrakt projekta

Istraživački projekat, kao deo rukopisa koji je trenutno u izradi, ispituje kako razumevanje prakse kod jugoslovenskih filozofa Praxis škole može da osvetli oblike otuđenja koji su danas postali obični, nevidljivi i tehnološki posredovani. Oslanjajući se na rad u arhivama Praxis škole, projekat se usredsređuje na mislioce kao što su Gajo Petrović, Milan Kangrga, Mihailo Marković i Miladin Životić, postavljajući pitanje šta u njihovoj viziji čoveka kao bića slobodne, stvaralačke i samopreobražavajuće delatnosti i dalje ostaje intelektualno i politički vitalno. Dovodeći ovu tradiciju u dijalog sa savremenim uslovima oblikovanim algoritamskom apstrakcijom, projekat istražuje kako otuđenje danas na nove načine zahvata znanje, delanje i društvene odnose. U tom smislu, on tvrdi da Praxis misao ostaje važan resurs za ponovno promišljanje agensnosti, odgovornosti i etičko-političke transformacije u sadašnjosti.