Bojana Šolaja

Bojana Šolaja je rođena 15. septembra 1999. godine na Cetinju. Srednjoškolsko obrazovanje stekla je u Danilovgradu, gdje je proglašena đakom generacije 2018. godine u Gimnaziji „Petar I Petrović Njegoš“. Osnovne i master studije završila je u Nikšiću, sa prosječnom ocjenom A (10.00), kao laureatkinja Univerziteta Crne Gore za najbolju studentkinju Filozofskog fakulteta. Pod mentorstvom prof. dr Draga Perovića, odbranila je diplomski rad Epifanija i enigma u etičkom i pojetičkom iskustvu (2021) i master rad Sistem i anarhija: tragičko kod Ničea (2023). Trenutno je studentkinja doktorskih studija filozofije na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.

Učestvovala je na više regionalnih naučnih simpozijuma, i radila je kao spoljna saradnica Izdavačkog savjeta UCG. Od 2010. godine do danas, aktivna je kao kolumnistkinja i urednica medijskih sadržaja. Bila je suosnivačica i kolumnistkinja portala Kombinat. Autorka je naučno-obrazovne emisije „Izokrenuti svijet“, emitovane na Radiju KRŠ i Radiju Crne Gore. Od 2023. godine je članica Mreže mladih filmskih kritičara u sklopu Mreže festivala Jadranske regije, što joj je omogućilo učešće na Sarajevo film festivalu i Festivalu autorskog filma u Beogradu.

Autorka je nagrađivanog pozorišnog komada „O ćutanju i drugim imitacijama sreće“ (2017) i srednjemetražnog dokumentarnog filma „Ko te štedi“ (2023).

Apstrakt projekta

Centralno pitanje istraživačkog projekta je problem emancipacije u kontekstu spektakla. Polazeći od situacionističke teze, ovaj pojam je šire posmatran kao drugo ime aktuelnog društvenog postava, te u užem smislu kao jezik i program koji kroz estetsku sferu instalira matrice reprodukcije uspostavljene socijalne dinamike, i formatira svijest pojedinca za spremnost da u njima voljno učestvuje. Istraživanje treba da ispita da li je i pod kojim uslovima još moguć otpor spektaklu u estetskoj dimenziji. Naglasak je stavljen na dramske umjetnosti, koje se u istraživanju posmatraju u svojoj dvosmislenosti – kao instrument reprodukcije vladajuće spektakularne stvarnosti, ali i kao polje mogućeg egzistencijalnog eksperimentisanja tj. kroz estetsku dimenziju konkretizovane refleksije, kao oblika pripreme za bitno novu formu senzibilnosti i kolektivnog iskustva, kroz koju bi se mogli aktivirati i emancipovati impulsi koji su u aktuelnoj dinamici podvrgnuti represiji, a koji vode kvalitativno novoj transkapitalističkoj arhitektonici pojedinca i kolektiviteta.