Za Paola Virnoa i Antonija Gramšija ne postoji problem fundamentalnog nepoklapanja teorijske kontemplacije i aktivnog učešća, te obojica polaze od jedinstva teorije i prakse, pa promišljanje revolucije mogu da prihvate samo kao angažovanu refleksiju, koja sebe ne isključuje iz zbiljskog i delatnog, iz povesne stvarnosti, nego unutar nje interveniše. U pitanju je teorijsko držanje prema praksi koje ukida kantovsku posmatračku-spoznajnu distancu i stalno se bori sa njenim kontradiktornim povratkom.